نقش احیاء و بازسازی اکولوژیکی در توسعه پایدار

مناطق حفاظت‌شده چارچوبی قانونی برای کمک به دستیابی به حفاظت بلندمدت از طبیعت در یک فضای جغرافیایی مشخص فراهم می‌کنند. تمرکز بر حفظ تنوع زیستی موجود، جلوگیری از تخریب بیشتر و فراهم کردن امکان بازیابی تنوع زیستی تخریب‌شده است. این امر با ممنوعیت برخی فعالیت‌ها و مدیریت منطقه محقق می‌شود. هدف از احیاء، معکوس کردن تخریبی است که قبلاً رخ داده و بازگرداندن یک اکوسیستم به وضعیت خوب است. احیاء می‌تواند هم در داخل و هم در خارج از مناطق حفاظت‌شده انجام شود و ممکن است ترکیبی از اقدامات غیرفعال و فعال را شامل شود. مناطق احیاء شده از فعالیت‌های انسانی جدا نیستند و می‌توانند به صورت پایدار مورد استفاده قرار گیرند. حفاظت و احیاء می‌توانند، اما لزوماً، همزمان انجام شوند. با این حال، هر دو برای اطمینان از اینکه اکوسیستم‌ها می‌توانند عملکردهای متعدد محیط زیستی و اجتماعی-اقتصادی خود را انجام دهند، مورد نیاز هستند. در اصل، احیای اکولوژیکی چیزی بیش از کاشت مجدد جنگل‌ها، احیای تالاب‌ها یا پاکسازی رودخانه‌های آلوده است؛ این امر در مورد بازسازی روابط پیچیده بین موجودات زنده و محیط‌ پیرامونشان است، و در نتیجه تنوع زیستی، تاب‌آوری و خدمات اکوسیستمی را که جوامع انسانی به آن وابسته هستند، تقویت می‌کند.