تابستان انقلابی

<p class=ql-align-right>هنگامی که بلک استون در تقسيرهای خود بر قوانين انگلستان با لحنی قاطع بيان کرد که در هر دولتی بايد يک اقتدار عالی، مطلق و کنترل نشده ای وجود داشته باشد که حقوق حاکميت را در برگيرد و در امپراتوری بريتانيا، آن اقتدار عالی از آن پارلمان بود، اين استدلال را در پی داشت که پارلمان اين اختيار را دارد که برای مستعمراتش در آمريکا قانون وضع کند. مستعمره نشينان در برابر اين تفسير از قانون اساسی مقاومت کردند. تا اوايل ۱۷۷۰ مجادله به لحاظ حقوقی ميان ديدگاهی که پارلمان را اساس حاکميت، و ديدگاه آمريکايی ها، که رضايت مردم را اولويت نهايی قرار داده بود و استقرار حاکميت در چندين نهاد را، با شرط وفاداری مشترک آمريکايی ها به پادشاه، مورد قبول داشت، به بن بست رسيده بود. چهار سال بعد که بريتانيا تصميم به اعمال حکومت نظامی در ماساچوست گرفت، اين مجادلۀ حقوقی به درگيرینظامی تبديل شد.</p><p class=ql-align-right>در بريتانيا ارل چتم از مجلس لردها و ادموند برک از مجلس عوام با درگيری نظامی مخالفت کردند. برک تأکيد داشت که اگر بريتانيا وارد جنگ با آمريکايی ها شود، آمريکايی ها پيروز خواهند شد. از سوی ديگر در آمريکا ديکنسن بر آشتی اصرار داشت اما به نظر جان آدامز طرح آشتی جويانۀ ديکنسن به پادشاهی آشتی جو متکی بود و رخدادها به وضوح نشان داده بود که جرج سوم علاقه ای به ايفای چنين نقشی ندارد. وضع بدتر هم شد: به نظر جرج سوم آنچه در مستعمرات رخ داده بود از نقطه ای که امکان توافق سياسی وجود داشت گذر کرده است و خواستار تصويب لايحه ای در پارلمان و اقدام عليه مستعمره نشينان و خفه کردن نطفۀ شورش شد. در حالی که ميانه رو ها در آمريکا اميد خود را به پادشاهی دانا و خيرخواه بسته بودند و تلاش می کردند از هر گونه کاری که به استقلال آمريکا بيانجامد، جلوگيری کنند، جرج سوم با تضعيف موضع آشتی جويانه موجب صدور بيانيۀ استقلال شد. ضربۀ نهايی را کتاب عقل سليم نوشتۀ تامس پين زد. اين کتاب کيفرخواستی عليه خانوادۀ سلطنتی بريتانيا و به طور خاص جرج سوم بود. پيام کتاب و زمانبندی انتشار آن، کتاب را به رويدادی تبديل کرد که حتی جان آدامز را از برخی ويژگیهای آن نگران کرد. به نظر آدامز، تامس پين در خراب کردن بهتر از ساختن بود، هر چند که عقل سليم سهمی ارزشمند در برانگيختن حمايت از بيانيۀ استقلال يافت.</p><p class=ql-align-right></p>