Biomodyfikacja powierzchni implantów

Biomodyfikacja powierzchni implantów poprawia osteointegrację poprzez modyfikację topografii składu chemicznego i energii powierzchni implantu. Techniki te obejmują metody addytywne (natryskiwanie plazmowe powłoki hydroksyapatytowe lub fosforanowo-wapniowe anodowanie powłoki z bioaktywnym czynnikiem wzrostu) oraz metody subtraktywne (trawienie kwasem piaskowanie obróbka laserowa). Zmieniają one chropowatość powierzchni poprawiają zwilżalność oraz wspomagają adsorpcję białek i przyleganie osteoblastów. Powszechnie stosuje się tytan i jego stopy a warstwy tlenkowe poprawiają biozgodność. Najnowsze strategie obejmują nanostrukturyzację immobilizację peptydów i powłoki przeciwdrobnoustrojowe. Ogólnie rzecz biorąc biomodyfikacja powierzchni optymalizuje stabilność mechaniczną przyspiesza gojenie kości i zmniejsza ryzyko niepowodzenia implantu zapewniając długoterminowy sukces kliniczny.