Biopolityka u Giorgio Agambena

Celem niniejszej pracy jest przedstawienie koncepcji biopolityki w twórczości włoskiego filozofa Giorgio Agambena a dokładniej w jego dziele z 1995 roku które zapoczątkowało serię Homo Sacer i nosi ten sam tytuł: Homo Sacer: Władza suwerenna i życie nagie. Opierając się na myślach Foucaulta i Arendt z jednej strony oraz Benjamina i Schmitta z drugiej Agamben cofa pojęcie biopolityki do fundamentów zachodniej polityki. Ważne jest pokazanie w jaki sposób struktura logika i topologia funkcjonowania biopolityki ożywiają relacje polityczne od samego początku i że nowoczesność była w stanie je ujawnić radykalnie zmieniając współczesne przestrzenie polityczne. Wiadomo że pojęcie to zostało stworzone przez Foucaulta i że w jego myśleniu funkcjonuje ono jako forma władzy jednak u Agambena pojawia się ono w sposób centralny jako coś w rodzaju podstawowego pojęcia z którego wywodzą się cztery inne: homo sacer władza suwerenna stan wyjątkowy i obóz koncentracyjny. Współczesna polityka wywołując permanentny stan wyjątkowy izoluje i wytwarza samo życie a także przejmuje prawo do zarządzania nim. W tej strukturze funkcjonowania mamy jako paradygmat przestrzeni politycznej obóz koncentracyjny.