Çağlar Kırıldığında

<p><strong>GİRİŞ</strong></p><p>Bir <strong>çağ</strong> <strong>yalnız</strong>ca yazılanlarla değil; sustuklarımızla da <strong>şekil</strong>lenir.</p><p>Bu <strong>roman</strong> sustuğumuz şeylerin bir <strong>toplam</strong>ıdır.</p><p>Yitirilmiş <strong>çocukluk</strong>lar kaybolan <strong>umu</strong>tlar ve yarıda kalmış <strong>sorular</strong>ın <strong>yankı</strong>ları <strong>adalet</strong>in peşinden sürüklenen <strong>sessiz</strong> <strong>yürek</strong>lerin <strong>çığlık</strong>larıdır. Bir mezar <strong>taş</strong>ı kadar<strong> sade</strong> bir <strong>kıyamet</strong> kadar <strong>karmaşık</strong> ancak aynı zamanda <strong>insanlık</strong> için kaçınılmaz bir <strong>hesaplaşma</strong>nın <strong>simge</strong>sidir.</p><p>Ben bu <strong>satır</strong>ları <strong>yazar</strong>ken <strong>dünya</strong> hâlâ <strong>bölünmüş</strong> <strong>insanlar</strong> hâlâ birbirine <strong>yabancı</strong> <strong>hakikat</strong> hâlâ <strong>iktidar</strong>ların <strong>tekel</strong>indeydi. Ama <strong>derin</strong>lerde bir yerde hâlâ bir şey kıpırdıyordu: Bir <strong>düş</strong>. Bir <strong>ihtimal</strong>. Bir <strong>yanıt</strong>...</p><p>Bu <strong>kitap</strong>ta <strong>oku</strong>yacağınız şey bir <strong>gelecek</strong> <strong>senaryo</strong>su değil. Bu şimdi <strong>yaşadığımız dünya</strong>nın içinden <strong>yükselen</strong> bir <strong>yankı</strong>dır. Bir <strong>anne</strong>nin <strong>ölmeden</strong> önce <strong>fısılda</strong>dığı son <strong>dua</strong>... Bir <strong>çocuğun</strong> <strong>annesi</strong>nin yokluğunda büyüttüğü bir <strong>bilinç</strong>. Ve bir <strong>yapayzekâ</strong>nın <strong>yalnız</strong>ca <strong>veri</strong>leri değil <strong>vicdan</strong>ı da <strong>öğren</strong>diği bir <strong>anlatı</strong>.</p><p><strong>Çağlar </strong>Kırıldığında adlı bu <strong>roman</strong> <strong>öfke</strong>yle değil; <strong>sabırla</strong> <strong>vicdanla</strong> ve <strong>unutulmu</strong>ş <strong>insanlık</strong>la yazıldı. Belki bir gün <strong>gelecek</strong>te biri bu <strong>kitabı</strong> eline alıp şöyle diyecek: Demek ki <strong>kodlar</strong>la da <strong>şiir</strong> <strong>yazı</strong>labiliyormuş. Demek ki bir <strong>algoritma</strong> da <strong>adalet</strong> <strong>duygu</strong>sunu <strong>his</strong>sedebiliyormuş. Ve Demek ki biz henüz bitmemişiz.</p><p>Ve belki de bu <strong>kitap</strong> <strong>sessiz</strong>liğe<strong> ses </strong>olmak için <strong>yazı</strong>ldı. Çünkü her <strong>kelime</strong>si kaybolanların ve <strong>unutulmuş</strong>ların <strong>yankı</strong>sıdır. <strong>Sessiz</strong> kalanların <strong>direniş</strong>idir. Bu s<strong>ayfalar</strong>da <strong>yalnız</strong>ca bir <strong>hikâye </strong>değil bir <strong>direniş</strong> <strong>biçim</strong>i var. Ve belki de tam da bu <strong>yüz</strong>den bu <strong>kitap</strong> <strong>susan</strong>lar içindir. Onların adını <strong>anma</strong>mış olan ama <strong>dünya</strong>nın her <strong>köşe</strong>sinde <strong>kaybolmuş</strong> olanların <strong>sesi</strong>dir.</p><p><strong>Dünyanın</strong> <strong>yazgı</strong>sını <strong>eller</strong>inde tutan <strong>lider</strong>ler bir <strong>zaman</strong>lar <strong>masum</strong> bir <strong>çocuğun göz</strong>lerinden süzülen <strong>saf hayaller</strong>le <strong>dünyaya</strong> <strong>bak</strong>mıştı. O <strong>çocuklar</strong> geleceğin <strong>yük</strong>ünü <strong>omuz</strong>larında taşıyacaklarını <strong>hayal</strong> edemezdi. <strong>Küçük</strong> <strong>adımlar</strong>ının <strong>çağlar</strong>ı sarsan yankılar uyandıracağını bilmiyorlardı.</p><p> </p><p> </p><p> </p><p> </p