Charakterystyka kliniczno-epidemiologiczna

Zaburzenia neurologiczne to choroby ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego tj. mózgu rdzenia kręgowego nerwów czaszkowych i obwodowych korzeni nerwowych autonomicznego układu nerwowego płytki nerwowo-mięśniowej i mięśni. Mogą pojawić się od urodzenia (wrodzone) lub w trakcie życia (nabyte) i są jedną z najczęstszych przyczyn niepełnosprawności neurologicznej. (1) Często osoba dotknięta nabytym uszkodzeniem mózgu ma niestabilność emocjonalną depresję lub utratę kontroli nad płaczem lub śmiechem i są określane jako funkcjonalne zaburzenia neurologiczne (FND). Zaburzenia te miały długą i trudną historię dualizmu umysł-ciało ale obecnie mają określoną koncepcję patofizjologiczną i podstawy neurobiologiczne które podważają stare założenia że ich jedynymi przyczynami są nieprawidłowości psychologiczne (innymi słowy choroby psychogenne). Znane również jako napadowe epizody niepadaczkowe są zdarzeniami które mogą symulować napady padaczkowe.