Ciała czarnych kobiet (nie)plamione

Książka interpretuje aspekty życia religijnego kobiet w Brazylii opierając się na historiach życia czarnych zakonnic. Skupiając się na ciałach tych czarnych kobiet wchodzimy w kontakt z innymi kobietami przebywającymi w środowiskach zakonnych a także z kobietami świeckimi. Poprzez ich (nie)skalane ciała ich świadectwa ale także milczenie dylematy i sprzeczności których doświadczyły wcześniej a także paradoksy które pojawiły się wraz z Soborem Watykańskim II (1962-1965). Stwierdzamy że powołanie religijne tych czarnych kobiet sięga okresu niewolnictwa ale zostało zniweczone przez władze kościelne zgromadzenia zakonne i świeckie z powodu rasizmu i uprzedzeń związanych z ich czarnymi i kobiecymi ciałami. Te ciała ustanowione/znormalizowane w sposób systemowy teologiczny i bardzo brutalny opowiadają nam historie o różnych chorobach psychosomatycznych między innymi o depresji mięśniakach macicy i raku. W tej książce potępia się przemoc rasizmu i machismo ale także problemy związane z ślubami wiecznymi zwłaszcza w zakresie posłuszeństwa. W ten sposób proponuje się odnowienie życia religijnego w Brazylii w którym czarna kobieta również odgrywa główną rolę.