W czasach naznaczonych filozoficznymi refleksjami na temat czasu i jego relacji z przestrzenią Cecília Meireles i Sophia de Mello Breyner Andresen dały światu swoje pierwsze poetyckie pisma w których ujawniają że te same refleksje nie są odległe od poezji. Wręcz przeciwnie w czasoprzestrzeni charakteryzującej się przemijaniem rzeczy poezja prezentuje się jako forma równowagi pośród przemijania unikając całkowitego rozproszenia bytu. Niniejsza książka koncentruje się na formach jakie przestrzeń i czas przybierają w poezji obu pisarzy badając możliwość że obrazy te służą do ujawnienia ludzkiego doświadczenia w czasie i przestrzeni.