David Hare i David Rabe

Celem niniejszego opracowania jest zbadanie ewolucji twórczości teatralnej Davida Hare'a i Davida Rabe'a ze szczególnym uwzględnieniem ich sztuk opartych na dosłownych cytatach aby zrozumieć ich sukces jako autorów popularnych dramatów dysydenckich w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych w drugiej połowie ubiegłego wieku i pierwszej dekadzie XXI wieku. Popularność Rabe'a i Hare'a wśród większości widzów pomimo pesymistycznych i antyestablishmentowych tematów poruszanych w ich sztukach można przypisać jednemu głównemu czynnikowi: potrafią oni przedstawić grupę ludzi rząd kraj a nawet cały świat używając tylko kilku wyjątkowych elokwentnych i empatycznych postaci. Być może główna różnica między Rabe'em a Hare'em dotyczy relacji języka do jaźni. W sztukach Hare'a postacie definiowane są przez to co mówią. Język nadaje im tożsamość i ujawnia większość ich podświadomych potrzeb. Dla niego narzędzie językowe ułatwia więc wymianę myśli i uczuć. Jednak postrzeganie języka przez Rabe'a jest zupełnie inne. W jego sztukach postacie używają słów raczej do ukrywania emocji i idei niż do ich ujawniania. Często wykorzystują język jako zasłonę dymną aby ukryć swoje prawdziwe oblicze.