Narracja tej książki dotyczy teorii marginalizacji która obejmuje deprywację ludzi reprodukuje nierówności i dalszą marginalizację w kruchym systemie demokratycznego sprawowania rządów jakim jest Bangladesz. Od czasu uzyskania niepodległości w 1971 r. rząd Bangladeszu w dużej mierze ignorował i odmawiał uznania istniejących małych społeczności etnicznych jako „ludności rdzennej w konstytucji krajowej pomimo Deklaracji praw ludów tubylczych ONZ. W wyniku nieuznania rdzennej ludności w konstytucji krajowej i wykluczenia jej z demokracji uczestniczącej sprawowania rządów i głównych działań na rzecz rozwoju pogorszyły się jej szanse na życie w kraju co z kolei doprowadziło do wywłaszczenia z ziemi niskiego poziomu alfabetyzacji i systemowego wykluczenia z dostępu do opieki zdrowotnej edukacji i innych podstawowych usług społecznych. Książka ta jasno pokazuje że przyszłość rdzennej ludności nie może być zapewniona dopóki nie uzyska ona równych praw obywatelskich.