Etyka drugiego rzędu jako terapia

Połączenie psychologicznej i społecznej persony jest cechą przednowoczesnej normatywności która utrzymuje się w niektórych opisach teoretycznych. Inaczej w „funkcjonalnie zróżnicowanym społeczeństwie normatywne uczenie się pociąga za sobą zrozumienie obowiązków i praw z refleksyjnej perspektywy dotyczącej źródła ważności reguł. Nie oznacza to jedynie że należy umiejscowić treść normatywną w ramach biograficznych znanych i organizacyjnych. Bardziej zdecydowanie należy umieścić obowiązki i prawa na kontrastującym tle persony psychologicznej i persony społecznej. Kontrastującego tła które jest wyuczone i zawsze się zmienia. Etyka drugiego rzędu jako terapia to esej mający na celu zmierzenie się z teoretycznymi wyzwaniami które pojawiają się gdy obserwacja dyskursu moralnego działa w celu rozróżnienia różnych źródeł tworzenia i usuwania motywów i obowiązków. Esej dotyczy w szczególności terapeutycznego znaczenia obserwacji drugiego rzędu w wywoływaniu osobistych zmian.