Ewolucja zamków samoligaturujących

Ewolucja zamków samoligaturujących wynikała z chęci zmniejszenia tarcia skrócenia czasu leczenia oraz poprawy komfortu pacjenta i higieny jamy ustnej. Odchodząc od tradycyjnych ligatur zamki te zmieniły filozofię leczenia ortodontycznego kładąc nacisk na stosowanie lekkich ciągłych sił w celu uzyskania bardziej efektywnego przesuwania zębów. Ten znaczący postęp ma na celu zwiększenie skuteczności i komfortu leczenia ortodontycznego przy jednoczesnym zmniejszeniu tarcia. Ważne punkty zwrotne w rozwoju: Początkowe pomysły (lata 30. - 70. XX wieku): Pierwszy samoligaturujący zamek ortodontyczny Russell Lock uzyskał patent w 1935 roku. Te wczesne projekty nie odniosły dużego sukcesu komercyjnego i często były skomplikowane. Zamek Edgelok który jako pierwszy zyskał pewną popularność komercyjną udoskonalił tę koncepcję w latach 70. Systemy aktywne a pasywne: Nowoczesną ewolucję można podzielić na dwie główne kategorie.