Het Duitse Hollandbeeld

Seminar paper from the year 2017 in the subject Dutch (Literature Culture and Language) grade: 20 University of Münster language: Dutch; Flemish abstract: Het is algemeen bekend of het lijkt de algemene openbare mening te zijn dat Duitsers positief ingesteld zijn tegenover de Nederlanders. Uit onderzoek bleek dat Duitsers zelfs positiever tegenover Nederlanders dan tegenover zichzelf ingesteld zijn (Beelen 2001). Men zou kunnen denken dat het altijd zo is geweest: de onvriendelijke hardwerkende Duitser en de sympathieke gastvriendelijke Nederlander. Maar als men het Duitse Hollandbeeld in de literatuur bekijkt lijkt er een door de eeuwen heen wisselend niet steeds positief beeld te existeren. In de 17e eeuw keken de Duitsers nog vol bewondering op Nederland. Vanaf de tweede helft van de 18e eeuw keken ze echter vol hoogmoed op hen neer. Vooral de taal is een bevoorrecht mikpunt van spot (Groenewold 2001). De meeste auteurs tussen 1790 en 1870 herhalen voortdurend de stereotypen en vooroordelen van de longue dureé en storen zich aan de zonder meer lelijke Nederlandse taal (Groenewold 2001). Het Duits beeld van de Nederlander lijkt toen doorgaans negatief te zijn: langzaam plomp stijf koud pedant en formeel (Groenewold 2001). Slechts een handvol auteurs probeert dit negatief beeld te relativeren. Zo schrijft Langbehn dat de Hollanders de betere Duitsers zijn en dat vooroordelen zouden verdwijnen als de Duitsers ... meer tot Hollandgangers zouden worden (Groenewold 2001). In de literatuur uit de naoorlogse periode is een duidelijk positievere houding maar tegelijkertijd nog steeds negatief beeld van de Duitsers over de Nederlanders te vinden (Groenewold 2001). Volgens Groenewold (2001) is er bij de auteurs uit de tijd van de Weimarer Republiek meer kennis over Nederland te vinden dan in de naoorlogse periode.Tegenwoordig in het begin van de 21e eeuw is nog steeds deze bestendige positieve houding te vinden. Beelen (2001) besch