Hipomeralizację siekaczy trzonowych (MIH) definiuje się jako jakościowy rozwojowy defekt szkliwa który dotyczy co najmniej jednego stałego pierwszego zęba trzonowego o silnym podłożu genetycznym. Hipomineralizację szkliwa zębów po raz pierwszy opisano pod koniec lat 70. XX wieku kiedy kilku badaczy opisało częstą wrodzoną hipomineralizację pierwszych stałych zębów trzonowych (PFM) i siekaczy. Pod koniec 2000 roku na Kongresie Europejskiej Akademii Stomatologii Dziecięcej (EAPD) w Bergen schorzenie to nazwano hipomineralizacją siekaczy trzonowych (MIH).