Imam Hussains's Prayers at the Arafat Desert

<p class=ql-align-right>آن حالت روحى که میان انسان و معبودش رابطۀ انس ایجاد کرده و او را در جاذبۀ ربوبى قرار مى‌دهد، نیایش نامیده مى‌شود. در آن هنگام که شما موقعیت واقعى خود را در جهان باعظمت هستى درک مى‌کنید، در حال نیایش به سر مى‌برید، زیرا تنها در این حال است که تمام خود را مانند تابلویى بى‌اختیار در زیرِ دستِ نقاشِ ازل و ابد نهاده‌اید. اگر مى‌خواهید در امتداد زندگى خود، لحظاتى را هم از جدى‌ترین هیجان روانى بهره‌مند شوید، دقایقى چند، روح خود را به نیایش وادار کنید. اگر مى‌خواهید تمام شئون زندگى شما اصالتى به خود گرفته و قابل تفسیر باشد، دمى چند در حال نیایش باشید. شاعرى فرزانه از زبان همۀ ما آدمیان چنین مى‌گوید و چقدر واقعیت را زیبا مى‌گوید: با دیدگان فرو بسته، لب بر جام زندگى نهاده و اشک سوزان بر کنارۀ زرین آن فرو مى‌ریزیم. اما روزى فرا مى‌رسد که دست مرگ، نقاب از دیدگان ما برمى‌دارد و هر آنچه را که در زندگى مورد علاقۀ شدید ما بود، از ما مى‌گیرد. فقط آن وقت مى‌فهمیم که جام زندگى از اول خالى بوده و ما از روز نخست، از این جام جز بادۀ خیال ننوشیده‌ایم.</p>