Iranigak zniewaga czy tożsamość?

Po opuszczeniu niebezpiecznego i podzielonego społeczeństwa w Afganistanie pod koniec lat 70. i ucieczce do Iranu gdzie doświadczyli dyskryminacji w tym zinstytucjonalizowanego rasizmu i statusu outsiderów coraz więcej Afgańczyków postrzega repatriację do Afganistanu jako jedyne trwałe rozwiązanie po 2002 roku. Jednak powrót do kraju w którym wielu z nich nie mieszkało od wczesnego dzieciństwa powoduje niepewność i alienację oraz przyczynia się do zagubienia tożsamości Iranigaka - obraźliwego slangowego terminu używanego w Afganistanie na określenie osób powracających które mieszkały w Iranie. Kwestie tożsamości i miejsca zamieszkania są dodatkowo komplikowane przez zmiany polityczne. W ciągu ostatnich trzech dekad Iran przeszedł od „polityki otwartych drzwi do „polityki zamkniętych drzwi. Zmiana ta uwydatniła niezdolność obecnego rządu afgańskiego do zarządzania ogromną falą repatriacji. Zbadanie czy Iranigaka rozwinęli „podwójną tożsamość zarówno w kraju „przyjmującym jak i „macierzystym stanowi podstawę niniejszego artykułu którego celem jest zbadanie czy repatriacja do „ojczyzny promowana przez UNHCR oraz rządy Iranu i Afganistanu jest najskuteczniejszym i najtrwalszym rozwiązaniem dla pokolenia które spędziło życie w kraju „przyjmującym.