Konflikt w Nepalu w latach 1996-2008

Postrzegana przez niektórych jako powszechnie obowiązująca doktryna partyzancka Mao Zedonga nie została jeszcze przetestowana w tym stuleciu. Nepalscy partyzanci wykorzystali doktrynę Mao do zdobycia stanowiska premiera zaczynając od niemal zerowej siły bojowej. We wczesnych latach walki kiedy byli jeszcze stosunkowo słabi rygorystycznie przestrzegali idei Mao starając się poprzez wiejską walkę partyzancką stać się poważnym zagrożeniem dla obowiązującego wówczas monarchicznego reżimu. Jednak wraz ze wzrostem ich potęgi i wpływów politycznych podczas gdy całkowite zwycięstwo militarne nad armią królewską okazało się niewykonalne zdecydowali się złagodzić koncepcje chińskiego przywódcy rezygnując z ważnych maoistycznych koncepcji takich jak narzucenie jednopartyjnego reżimu. Dlatego też niniejsza praca początkowo opisuje główne historyczne gospodarcze polityczne i społeczne aspekty konfliktu w Nepalu. Następnie przygląda się strukturze i strategii stosowanej przez nepalskich maoistów. Następnie analizuje niektóre aktualne krytyki doktryny Mao. Na koniec podsumowuje wykorzystanie doktryny partyzanckiej Mao Zedonga w Nepalu.