„Koniec; i to wszystko Zamknięcie w klasycznych tragediach Szekspira

Manuskrypt bada konwencje i znaczenie zakończeń w klasycznych tragediach i poezji Szekspira analizując w jaki sposób wywołują one wielorakie i niejednoznaczne interpretacje które przyczyniają się do kształtowania zamknięć. W literaturze osadzonej w świecie klasycznym zamknięcie jest często związane z wytyczaniem granic które pełnią dwojakie funkcje: mogą łagodzić niepokoje polityczne przekształcając zewnętrzne zagrożenia w możliwe do opanowania jednostki lub mogą służyć tłumieniu ludzkich pragnień i ambicji. W dziełach takich jak Wenus i Adonis Gwałt na Lukrecji czy Tytus Andronikus zakończenia funkcjonują jako formy pocieszenia skutecznie chroniąc przed zewnętrznymi zagrożeniami lub tłumiąc wewnętrzny nieporządek. I odwrotnie pojęcie zamknięcia w Juliuszu Cezarze Antoniuszu i Kleopatrze Tymonie Ateńczyku Koriolanie oraz Troilusie i Kresydzie jest reinterpretowane poprzez uczynienie go po pierwsze przeszkodą która utrudnia aspiracje i ambicje bohaterów a po drugie kryterium krytycznej oceny ludzkiego potencjału ocenianego na podstawie różnorodnych przedsięwzięć osiągnięć i porażek autorytatywnych postaci.