Lomba do Pinheiro

Wraz z nauczaniem i badaniami rozszerzenie uniwersyteckie tworzy trójnóg który podtrzymuje dzisiejsze środowisko akademickie. Mówi się że rozszerzenie pojawiło się w Grecji kiedy wykłady były otwarte dla publiczności i osiągnęło swój największy wyraz na europejskich uniwersytetach w średniowieczu. W obu przypadkach transmisja pedagogiczna była pionowa i autorytarna płynąca z akademii do społeczeństwa. Był to czas w którym wiedza w niewielkim stopniu zmieniała panującą rzeczywistość. Tekst analizuje program rozszerzenia przeprowadzony na Uniwersytecie Federalnym Rio Grande do Sul/UFRGS opracowany w Muzeum Społecznym w dzielnicy Porto Alegre Rio Grande do Sul/Brazylia. Rozszerzenie powinno być dwukierunkową ulicą gdzie wiedza przepływa z akademii do społeczności i ze społeczności do akademii. Rozszerzenie stało się bardziej autonomiczne i przekształcające zarówno uniwersytet jak i społeczeństwo. W ten sposób uniwersytet ewoluował do punktu w którym istnieje interfejs między wiedzą wewnętrzną a kulturą znalezioną w dziedzinie rozszerzenia i odwrotnie. Mając silne podstawy w Nowej Muzeologii niniejsza praca przedstawia znaczenie rozszerzenia uniwersyteckiego dla naukowców na podstawie skutecznego uczestnictwa w programie rozszerzenia.