Mapowanie powiązań tolerancji Helicoverpa w grochu gołębim

Fenotypowanie podatności i tolerancji na Helicoverpa przeprowadzono poprzez uwolnienie Helicoverpa w pomieszczeniu chronionym przed owadami w warunkach polowych co zostało należycie potwierdzone obserwacjami laboratoryjnymi. Tendencja do segregacji w warunkach polowych i laboratoryjnych była wyraźnie widoczna w przypadku 91 ze 130 roślin F2. Test dopasowania segregacji pasował do oczekiwanej segregacji 3(T):1(S) wskazując tym samym na monogeniczną dominację genu (T) w stosunku do Helicoverpa. Spośród 160 markerów RAPD siedem markerów RAPD było specyficznych dla DNA roślin (T) w stosunku do Helicoverpa i mogło być potencjalnie wykorzystane do rozróżnienia roślin (S) i (T) w stosunku do Helicoverpa. Wykazały one dominujące dziedziczenie tolerancji na Helicoverpa i wykazały oczekiwany stosunek segregacji 3:1 wskazując na względną wiarygodność markerów RAPD w badaniach genetycznych dotyczących (T) dla Helicoverpa w grochu gołębim. Siedem markerów było obecnych w pojedynczej grupie powiązań o odległości mapowej 294 cM. Najbliższe markery RAPD do locus Helicoverpa (T) to OPP-07 i OPI-04 które znajdowały się w pobliżu locus nadającego (T) dla Helicoverpa i mogą być uczynione bardziej wydajnymi poprzez sekwencjonowanie i opracowanie markerów opartych na sekwencji takich jak SCAR.