Markery prozapalne jako czynnik ryzyka w przewlekłym zapaleniu przyzębia

Przewlekłe zapalenie przyzębia jest złożoną chorobą zapalną na którą wpływają zarówno czynniki mikrobiologiczne jak i związane z gospodarzem. Wśród najważniejszych czynników pochodzących od gospodarza znajdują się markery prozapalne takie jak interleukina-1β (IL-1β) czynnik martwicy nowotworów alfa (TNF-α) prostaglandyna E2 (PGE2) i białko zapalne makrofagów (MIP-1α). Biomarkery te odgrywają kluczową rolę w pośredniczeniu w odpowiedzi zapalnej na patogeny przyzębia prowadząc do zniszczenia tkanki łącznej i kości wyrostka zębodołowego. Podwyższone poziomy tych markerów w płynie szczelinowym dziąseł ślinie lub surowicy są konsekwentnie związane ze zwiększonym nasileniem i progresją choroby. Ich obecność odzwierciedla przesadną odpowiedź gospodarza co czyni je cennymi wskaźnikami aktywnego niszczenia przyzębia. Jako takie markery prozapalne są nie tylko zaangażowane w patogenezę przewlekłego zapalenia przyzębia ale także służą jako ważne czynniki ryzyka jego wystąpienia i rozwoju.