Przez ponad trzy stulecia niewolnictwo afrykańskie utrzymywało się w Brazylii kształtując stosunki społeczne w tym kraju. Po zniesieniu niewolnictwa dyskurs wytworzony przez elity intelektualne kraju oparty na micie demokracji rasowej zamaskował sytuację ucisku w której czarna populacja Brazylii żyje do dziś. Nauczanie historii w szkołach które przedstawia się jako wyzwalające często przyczyniało się do podtrzymywania uprzedzeń. Opierając się na teorii Gramsciego i Jorna Rüsena Henrique Ferreira Pacini ujawnia sprzeczności między szkolnym programem nauczania historii opartym na liberalnym europocentryzmie a nowymi narracjami wprowadzonymi przez brazylijskie ustawodawstwo dotyczące stosunków etniczno-rasowych.