Mister Vikramathithan Kathaigal

<p>வழக்கத்திற்கு விரோதமாக ஒரு நாள் என்னைக் கண்டதும் அகோ வாரும் பிள்ளாய் என்றார் 'தினமணி கதி'ரின் பொறுப்பாசிரியரான திரு. சாவி அவர்கள்.</p><p></p><p>அடியேன் விக்கிரமாதித்தனா என்ன? என்னை 'அகோ வாரும் பிள்ளாய்!' என்கிறீர்களே? என்றேன் நான்.</p><p></p><p>அது தெரியாதா எனக்கு? 'பெரிய எழுத்து விக்கிரமாதித்தன் கதைகளைப் பின்பற்றி 'மிஸ்டர் விக்கிரமாதித்தன் கதைகள்' என்று எழுதினால் எப்படியிருக்கும்?</p><p></p><p>பேஷாயிருக்கும்</p><p></p><p>சரி எழுதும்!</p><p></p><p>என்னையா எழுதச் சொல்கிறீர்கள்?</p><p></p><p>ஆமாம்.</p><p></p><p>எந்த எழுத்தாளரும் தமக்கு உதித்த யோசனையை இன்னொருவருக்கு இவ்வளவு தாராளமாக வழங்கி நான் பார்த்ததில்லையே?</p><p></p><p>அதனால் என்ன என்னிடம் யோசனைக்குப் பஞ்சமில்லை; எழுதும்! என்றார் அவர்.</p><p></p><p>நன்றி! என்று நான் அவருடைய யோசனைக்கு நன்றி தெரிவித்துவிட்டு எழுத ஆரம்பித்தேன். கிட்டத்தட்ட ஒராண்டு காலம் அது 'கதி'ரில் தொடர்ந்தது. பலர் அதை விழுந்து விழுந்து படிக்கவும் செய்தார்கள்; சிலர் அதற்காக என் மேல் விழுந்து விழுந்து கடிக்கவும் செய்தார்கள். ஏன்?</p><p></p><p>இதற்கு நான் பதில் சொல்வதைவிட அமரர் கல்கி அவர்கள் இன்றல்ல- இருபத்து மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்னாலேயே சொல்லி விட்டுச் சென்றதை இங்கே நினைவூட்டினாலே போதும் என்று நினைக்கிறேன். என்னுடைய முதல் சிறுகதைத் தொகுதியான 'முல்லைக்கொடியாள்' என்ற நூலுக்கு முன்னுரை எழுதும்போது ஆசிரியர் கல்கி அவர்கள் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்கள்:</p><p></p><p>விந்தன் கதைகளைப் படிப்பதென்றால் எனக்கு மனத்திலே பயம் உண்டாகும்..... அவருடைய கதா பாத்திரங்கள் அனுபவிக்கும் கஷ்ட நஷ்டங்களுக்கெல்லாம் நாம்தான் காரணமோ என்று எண்ணி எண்ணித் தூக்கமில்லாமல் தவிக்க நேரும்....!</p>