Neurobiologia choroby Parkinsona

Choroba Parkinsona jest jedną z najczęstszych chorób neurodegeneracyjnych. Jest to przewlekła postępująca choroba charakteryzująca się głównie postępującym i nieodwracalnym niszczeniem neuronów produkujących dopaminę w określonym regionie mózgu znanym jako istota czarna co prowadzi do zaburzeń ruchowych takich jak drżenie spoczynkowe hipertonia pozapiramidowa i bradykinezja. Zaangażowane są jednak również inne układy w szczególności cholinergiczny noradrenergiczny i serotoninergiczny odpowiedzialne za zaburzenia poznawcze objawy niemotoryczne a także zmiany postawy i chodu. U pacjentów z chorobą Parkinsona mogą występować niejednorodne zmiany w układzie cholinergicznym noradrenergicznym i serotoninergicznym w różnych regionach mózgu. Zmiany te są skorelowane z różnymi cechami klinicznymi zarówno ruchowymi jak i niemotorycznymi opornymi na leczenie dopaminergiczne i mogą być konceptualizowane w ramach systemowych w których deficyty węzłowe mogą prowadzić do dysfunkcji obwodu.