Neurochemia mózgu harmanu

Odkrycie miejsc wiązania imidazoliny poszerzyło horyzonty rozwoju leków stosowanych w leczeniu schorzeń fizjologicznych i psychicznych. Farmakologia tych miejsc była przedmiotem szeroko zakrojonych badań w ciągu ostatnich kilku lat. Jednak jedną z zagadkowych kwestii która pozostaje niejasna jest tożsamość endogennego liganda dla tych miejsc wiązania. Harman beta-karbolinowy został zidentyfikowany jako bioaktywny składnik substancji wypierającej klonidynę. Celem niniejszej pracy było zbadanie właściwości harmanu jako neuroprzekaźnika poprzez analizę jego wychwytu i uwalniania w mózgu szczura w celu ustalenia czy przypomina on klasyczny neuroprzekaźnik. W dalszych analizach oceniono rolę harmanu w uwalnianiu monoamin w mózgu szczura ilustrując jego specyficzność w uwalnianiu serotoniny w mózgu szczura. Chociaż harman może nie spełniać kryteriów typowego neuroprzekaźnika jego specyficzny sposób działania na układ serotoninergiczny może pomóc w leczeniu zaburzeń nastroju.