Ogólnie rzecz biorąc kontakt dzieci z językiem pisanym w szkole był mechaniczny pozbawiony znaczenia ograniczony do dekodowania liter ale nie do czytania nie rozumiejąc jego społecznego znaczenia. Opierając się na tej refleksji ogólnym celem tego badania była analiza rozwoju pisma szkolnego identyfikacja i opisanie prymitywnych technik używanych przez dzieci jako znak pomocniczy które ułatwiają naukę samego pisma symbolicznego wykorzystując badania Wygotskiego i Łurii jako punkt odniesienia.