Odrodzenie obrazów w eseju filmowym

Awangardowi dokumentaliści ożywiają obrazy zapomniane na dnie szuflady. Rodzinne albumy niegdyś mało znaczące stają się potężne gdy pracują nad nimi artyści. Prywatne obrazy odradzają się przywodząc na myśl epokę i wypełniając teraźniejszość symboliczną treścią. Zmieniając kontekst obrazy sprzyjają refleksji nad kwestiami tożsamości pamięci i podmiotowości. W ten sposób poprzez ponowne naznaczenie prywatnych obrazów współczesny dokument eksploruje poetyckie doświadczenia i język. Rodzinne fotografie wykorzystane w dokumentalnej narracji przywołują bliskich jednocześnie ujawniając ukryte historie. Według Barthesa fotografia jest nierozerwalnie związana ze swoim odniesieniem. Jako taka jest dowodem na istnienie przeszłości. Zdjęcie mówi „to było stając się punktem wyjścia dla inwencji artysty. Esej Rebirth of Images in Film analizuje rodzinne archiwum które zostało ponownie zasygnalizowane w twórczości reżyserów Alana Berlinera i Andrésa Di Telli.