Pakistańskie operacje antyrebelianckie

Niniejsze studium analizuje dlaczego operacja kontrrewolucyjna Rah-i-Rast zakończyła się sukcesem podczas gdy poprzednie operacje nie zdołały przeciwdziałać powstaniu talibów w Swat. W badaniu argumentowano że poprzednie inicjatywy zakończyły się niepowodzeniem z powodu różnych czynników w tym braku kompleksowego modelu zwalczania rebelii przez armię pakistańską słabej woli politycznej i wsparcia publicznego oraz zaniedbań ze strony państw. Ponadto początkowa polityka zwalczania rebelii miała charakter doraźny wahając się między operacjami wojskowymi a umowami pokojowymi. Po ciągłych niepowodzeniach wojsko zrewidowało swoje podejście do walki z powstaniem w ramach operacji Rah-i-Rast która stała się skutecznym modelem walki z powstaniem talibów w kraju. Siły bezpieczeństwa wyciągnęły wnioski z wcześniejszych doświadczeń i opracowały pragmatyczny model przeciwdziałania rebelii: oczyścić utrzymać zbudować i przenieść. Wojsko przyjęło również podejście skoncentrowane na populacji aby zapewnić bezpieczeństwo miejscowej ludności. Dodatkowo operacja Rah-i-Rast była testem dla cywilnego rządu i wojska w poszukiwaniu trwałego rozwiązania w walce z rebelią TTP w północno-zachodniej części Pakistanu.