Patagonia na rozdrożu

Na obrzeżach imperium hiszpańskiego Patagonia była otwarcie narażona na wpływy brytyjskie; sytuacja ta utrzymywała się w XIX wieku kiedy na scenę wkroczyły Chile i Argentyna. Po 1880 r. po rozwiązaniu problemu indiańskiego przez manu militari oba kraje rozpoczęły kolonizację regionu sprowadzając owce z Falklandów i pampy. Hodowla owiec umożliwiła szybkie i zyskowne zajęcie terytorium i włączenie go do światowego handlu. W 1914 r. Patagonia produkowała 1/3 wełny Ameryki Południowej. Funkcjonalny region był autarkiczny i anglofilski ale państwa argentyńskie i chilijskie narzuciły się po 1930 r. a międzynarodowa granica zdołała rozbić jedność regionu. Demontaż regionu nastąpił równolegle z zaostrzeniem nacjonalizmu i wycofaniem się Wielkiej Brytanii. Dziś mówi się że Patagonia znajduje się pomiędzy siłami dośrodkowymi spójności geohistorycznej a siłami odśrodkowymi polityki pozaregionalnej. Odrodzenie się regionalizmów w reakcji na globalizację dałoby Patagonii szansę na odtworzenie się.