Książka ta ma na celu zastosowanie pragmatycznej jednostki zasady współpracy i jej maksym do jednej z form literatury na poziomie badawczym a mianowicie dramatu absurdu. Próbuje ona ukazać przydatność zasady współpracy w badaniach literackich. Rzuca również światło na badania literackie z nowej perspektywy. Jej głównym celem jest zbadanie w jaki sposób komunikacja jest zorientowana na znaczenie i jak pragmatyka pomaga czytelnikom dotrzeć do dokładnego znaczenia. Wybrane fragmenty rozmów z dramatów Harolda Pintera pozwalają nam zbadać w jaki sposób przestrzeganie lub naruszanie maksym pomaga w płynnym ale i skomplikowanym przebiegu rozmowy zarówno na poziomie powierzchownym jak i głębszym. Niniejsze opracowanie potwierdza że pragmatyczne podejście do formy literackiej dostarcza odpowiednich informacji i wglądu pozwalając dotrzeć do ukrytego znaczenia. Autor oczekuje że książka ta będzie stanowić wartościowe źródło informacji dla czytelników i badaczy języka angielskiego.