Retencja w ortodoncji

Leczenie ortodontyczne nie jest zakończone po zakończeniu aktywnej fazy ruchu zębów. Prawdziwą miarą długoterminowego sukcesu jest stabilność uzyskanych rezultatów. Zęby raz przesunięte mają naturalną tendencję do powrotu do swoich pierwotnych pozycji - zjawisko znane jako nawrót. Tendencja ta jest uwarunkowana takimi czynnikami jak elastyczność włókien ozębnej siły okluzyjne ciągły wzrost i rozwój oraz nacisk otaczających mięśni. Retencja jest zatem kluczową fazą leczenia ortodontycznego. Jest to proces utrzymywania zębów w ich skorygowanych pozycjach wystarczająco długo aby otaczające tkanki - w tym więzadło ozębnej dziąsła i kość - mogły się zreorganizować i zaadaptować. Bez skutecznej retencji nawet dobrze przeprowadzone leczenie ortodontyczne może prowadzić do znacznego nawrotu co negatywnie wpływa na estetykę funkcjonalność i satysfakcję pacjenta. Koncepcja retencji jest częścią praktyki ortodontycznej od początków tej specjalizacji. Początkowo aparaty retencyjne były prymitywne często improwizowane z dostępnych materiałów.