Ryzyko zwrotu a bezpośrednia maksymalizacja użyteczności

Metoda optymalizacji portfela średniego ryzyka proponuje granicę efektywności która składa się z portfeli niepodlegających dominacji żadnego innego portfela. W rezultacie metoda ta ogranicza zakres wyboru poprzez wykluczenie nieefektywnych portfeli. Różne miary ryzyka oferują różne granice efektywności które można interpretować jako różne optymalne zestawy wyborów. Pytanie brzmi czy te różne miary ryzyka prowadzą do znacząco różnych granic efektywności dla inwestorów i którą miarę ryzyka należy stosować. Moim celem jest przedstawienie metody oceny wpływu ograniczenia zestawu wyborów wynikającego z różnych modeli ryzyka zwrotu oraz udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie. Najważniejszym wkładem niniejszej pracy jest stworzenie dwuwymiarowej przestrzeni „Awersja do ryzyka - równoważność pewności (CE) jako platformy do porównań. Krzywe reprezentujące różnych inwestorów niechętnych ryzyku i różne modele w tej przestrzeni nazywane są „krzywymi równoważności pewności (CEC). Analiza empiryczna pokazuje że metoda średniej wariancji jest bardzo skuteczna w rankingu portfeli dla inwestorów o wykładniczej użyteczności. Dlatego nie zaleca się stosowania bardziej skomplikowanych metod takich jak średnia CVaR.