Status i wykorzystanie siedlisk Boselaphus tragocamelus w południowo-zachodniej części Nepalu

Badania dotyczące stanu populacji i wykorzystania siedlisk nilgai (Boselaphus tragocamelus) przeprowadzono w rezerwacie przyrody Suklaphanta w Nepalu w okresie letnim (maj-lipiec) 2011 r. Celem badań było określenie rozmieszczenia populacji i wykorzystania siedlisk przez te zwierzęta. Do oceny stanu populacji zastosowano metodę bezpośredniego liczenia i metodę transektów natomiast do analizy roślinności i określenia wykorzystania siedlisk przez zwierzęta zastosowano metodę kwadratową. W analizie roślinności przeanalizowano wszystkie etapy rozwoju drzew w tym drzewa pnie sadzonki i siewki a także krzewy i zioła. Nilgai występowały w trzech głównych siedliskach dostępnych na obszarze badań: lesie salowym lesie nadrzecznym i lesie mieszanym. Spośród nich lesie salowym z polanami trawiastymi zwierzęta preferowały przede wszystkim ze względu na dostępność preferowanych gatunków roślin i traw a także dlatego że półotwarta przestrzeń pomaga zwierzętom uniknąć ryzyka drapieżnictwa. W ramach badania podjęto również próbę przedstawienia lokalizacji zwierząt ich odchodów oraz źródeł wody w formie mapy przy użyciu systemu GIS. W głównym obszarze badań stwierdzono cztery główne typy roślinności a mianowicie las salowy las mieszany las nadrzeczny i łąki.