Przewidywalne tworzenie bezpośredniego połączenia kości z implantem jest celem leczenia w stomatologii implantologicznej. W tym celu konieczne i ważne jest istnienie odpowiedniej jakości i ilości kości. Wystarczająca objętość kości wyrostka zębodołowego i korzystna architektura wyrostka zębodołowego są niezbędne do uzyskania idealnej funkcjonalnej i estetycznej odbudowy protetycznej po leczeniu implantologicznym. Jednak niekorzystne warunki prowadzące do utraty kości wyrostka zębodołowego mogą utrudniać wszczepienie implantu. Zastosowanie błon zaporowych do regeneracji ubytków kostnych znacząco zmieniło stomatologię implantologiczną a procedura sterowanej regeneracji kości zyskała dużą popularność wśród klinicystów. Od czasu oryginalnych membran z politetrafluoroetylenu nastąpił znaczny postęp. Zastosowano syntetyczne i naturalne biomateriały a ich właściwości mechaniczne i szybkość degradacji są stale ulepszane.