Sygnały komunikacji niewerbalnej przekazywane poprzez ubiór ton głosu mimikę i gestykulację tracą coraz bardziej na znaczeniu społecznym ponieważ nasze spojrzenie skierowane jest na własny ekran a rzadziej na rzeczywistą osobę z którą mamy do czynienia. Jednostka coraz częściej żyje w wirtualnym świecie i działa w sieciach społecznościowych. Praca artystyczna dotyczy utraty wartości odzieży jako środka wyrażania tożsamości. Tożsamość jest dziś konstruowana przede wszystkim za pośrednictwem platform społecznościowych gdzie jednostka komunikuje się w sposób bezcielesny ubierając się w obrazy linki i polubienia. Czy można porównać etykiety odzieżowe z wirtualną performancją tożsamości?