SZTUKA ROZKŁADU ŁADUNKÓW I LIGANDÓW

Niniejsza książka koncentruje się na analizie i kategoryzacji klastrów jonów zintlowych. Podobnie jak inne klastry takie jak borany metaloborany karbonyle i złote klastry klastry jonów zintl również podlegają zasadzie walencyjności szkieletu. Na pierwszy rzut oka klastry jonów zintl wydają się skomplikowane ale po rozłożeniu ich na liczby szkieletowe okazują się uporządkowane i zrozumiałe. Jednym ze sposobów wyprowadzenia liczb szkieletowych jest użycie VE = 8n - 2K dla pierwiastków grupy głównej gdzie VE to liczba elektronów walencyjnych pierwiastka szkieletowego N to liczba pierwiastków szkieletowych a K to liczba szkieletowa pierwiastka. Natomiast dla pierwiastków metali przejściowych odpowiednie równanie to VE = 18n - 2K. Uzyskane liczby szkieletowe można wykorzystać do dekompozycji wzoru klastrowego i wyodrębnienia liczby klastrowej K która jest liczbą całkowitą. Ten K z odpowiadającym mu elementem szkieletowym n daje nam parametr Kn to właśnie ten parametr Kn ostatecznie daje nam informacje o liczbie elektronów walencyjnych klastra który zawiera formuła klastra. Ponadto parametr Kn dostarcza nam również informacji o wstępnym rozmieszczeniu elementów szkieletu.