Techniki szkółkarskie stosowane w produkcji i zarządzaniu w Bangladeszu

W okresie od września do października 2005 r. przeprowadzono badanie ankietowe w dwóch upazila w dystrykcie Dinazpur. Przeprowadzono wywiady z 50 właścicielami szkółek stosując formalną (wstępnie przetestowany kwestionariusz) i nieformalną (dyskusja z rolnikami) metodę. W szkółkach objętych badaniem zidentyfikowano łącznie 34 gatunki obejmujące szeroki zakres gatunków owocowych drzewnych i leczniczych. Wśród gatunków owocowych najczęściej występował liczi. Właściciele szkółek pozyskiwali większość nasion z własnych gospodarstw. Szkółkarze stosowali rozmnażanie wegetatywne i płciowe jako metody produkcji sadzonek. Podstawowe praktyki stosowane w szkółkach obejmowały: zaprawianie nasion wysiew nasion na podłoże pierwotne a następnie przenoszenie na podłoże wtórne/do worków foliowych cięcie szczepienie odkłady sortowanie hartowanie itp. Jeśli chodzi o nawożenie preferowano obornik krowi. Stwierdzono szereg problemów np. inwazję mrówek i zawijanie liści uszkodzenia sadzonek przez bydło oraz brak wykwalifikowanej siły roboczej. Jednakże aby poprawić obecny stan materiału sadzeniowego respondenci opowiedzieli się za pilną poprawą poziomu zarządzania i umiejętności rolników.