Terapia mowy i afazja

Celem tej książki jest analiza procesu terapii językowej osoby z afazją z uwzględnieniem kwestii związanych z umiejętnością czytania i pisania. Opiera się na praktyce klinicznej i pozycjach teoretycznych aby rozwikłać granice między tymi dwiema modalnościami językowymi. W ramach neurolingwistyki enuncjacyjno-dyskursywnej przyjmuje się pojęcie języka jako czynności konstytutywnej jako pracy historycznej o charakterze społecznym. Oralność i pismo również podążają za tym pojęciem języka i w ten sposób dychotomia między nimi zostaje odrzucona i są one postrzegane jako kontinuum praktyk społecznych. Z tej perspektywy teoretycznej rozwijane jest podłużne monitorowanie podmiotu Ma który używa pisma jako zasobu ekspresyjnego jednocześnie z oralnością w procesie (ponownego) opracowywania zmienionego języka.