To nie taśma to fakt

Edukacyjne znaczenie kina jest uznawane od początku XX wieku a wynalazek który wydawał się być niczym więcej niż żartem bez przyszłości stał się wielkim przemysłem rozrywkowym i siódmą sztuką. Niniejsza praca dotyczy relacji między szkołami a zasobami audiowizualnymi zwłaszcza kinem w oparciu o założenie że chociaż szkoły są wyposażone włączenie kina w codzienne życie szkoły nie ma miejsca a równolegle nie ma troski o szkolenie nauczycieli w tym zakresie. Badania empiryczne przeprowadzone w publicznych szkołach średnich w mieście São Paulo za pomocą kwestionariuszy i wywiadów z nauczycielami a także teoretyczne refleksje na temat historycznego znaczenia języka kina i jego charakteru jako historycznie zgromadzonej wiedzy która ma być przekazywana przez szkołę tym którzy do niej przychodzą doprowadziły nas do wniosku że szkoła nadal fragmentarycznie nieadekwatnie i początkowo wykorzystuje nowe języki technologie i wiedzę; uzyskując w ten sposób wyniki znacznie poniżej tego co mogłaby osiągnąć dzięki skutecznemu wykorzystaniu tych języków technologii i wiedzy.