Transdyscyplinarność i teoria architektury

Niniejsze opracowanie bada burzliwość dyskursu w teorii architektury na tle głównych debat filozoficznych ostatnich dziesięcioleci. Po rozważaniach metodologicznych opartych na epistemologii i hermeneutyce oraz po wprowadzeniu dyskursu transdyscyplinarności wraz z jego manifestami debatami i krytyką dokładnie rozważono szersze tło filozoficzne na dwóch meta-poziomach: „myślenia radykalnego i „myślenia słabego. Na tym poziomie dyskursywnym główny rozdział proponuje mediację między tradycyjnymi konfliktami w teorii architektury: podmiot a przedmiot tradycja a nowoczesność awangarda a tylna straż semantyka a składnia globalność a lokalność uwodzenie a opór powierzchnia a struktura koncepcja a zmysły racjonalność a irracjonalność oraz rzeczywistość a wirtualność. Wreszcie trzy przykłady transdyscyplinarności architektonicznej oferują sugestie dotyczące odnowionych zasad w edukacji architektonicznej artykułując szersze horyzonty zrozumienia pojednania między różnymi przekonaniami twórczego napięcia integracji między formą a treścią oraz modelu wiedzy bez centrum.