U schyłku czasu

Wyobrażenia o dekadencji często inspirowały genialnych interpretatorów; tutaj trzech z nich wychodzi nam naprzeciw (Anatole France Alfred de Vigny i Ernst Jünger) bogaci w utracone złudzenia czułość dla świata który już zanika bogaci także w błędy cierpienie wściekłość. Ich ostre poczucie wywłaszczenia zainspirowało strony które niniejsze studium oświetla identyfikując podobieństwa i różnice oraz przywracając tym postaciom straty zapomnienia i upadku dziewictwo pierwszego czytania. Ideał wymarłego rycerstwa pamięć o starożytnej mądrości lub powstańcze pragnienie czystego konta odżywiają te historyczne i literackie reprezentacje i znajdują stałe i głębokie rezonanse w filozofii Giambattisty Vico. Ci którzy rozpoznają siebie w aforyzmach René Char i powieściach Juliena Gracqa bez wątpienia znajdą tu materiał uzasadniający dwuznaczną obietnicę Martina Heideggera: Człowiek zamieszkuje Ziemię jako poeta.