Udan Piranthar Iruvar

<p>காட்டு மிருகங்களுக்குக் குகையும் புதரும் உண்டு தங்கியிருக்க; நாட்டைக் காக்கும் போர் வீரர்களாகிய உங்களுக்கு உறைவிடம் உண்டா?</p><p></p><p>இல்லையே!!</p><p></p><p>மாற்றான் வருகிறான் தாயகத்தைத் தாக்க உங்கள் இல்லத்தைக் காக்கக் கிளம்புங்கள் என்று தளபதிகள் முழக்கமிடுகிறார்கள் உங்களைப் போர்க்கோலம் கொள்ளச் செய்கிறார்கள்! உங்களுக்கு எங்கே இல்லம் இருக்கிறது? எந்த இல்லத்தைக் காப்பாற்ற நீங்கள் போரிடவேண்டும்? இல்லம் இருக்கிறதா உங்களுக்கு?</p><p>இல்லை! இல்லை!</p><p></p><p>இரத்தம் கொட்டுகிறீர்கள் நாட்டுக்காக. உயிரையும் தருகிறீர்கள் தாயகத்தைக் காப்பாற்ற. தாயகம் உங்களுக்குத் தருவது என்ன?</p><p></p><p>தெரியவில்லையே!!</p><p></p><p>தெரியவில்லையா! காற்றும் ஒளியும் கிடைக்கிறது! இருக்க இடம் தரவில்லை தாயகம்! உழுது பயிரிட வயல் இல்லை. ஒண்டக் குடிசை இல்லை.</p><p></p><p>ஆமாம்! ஒண்டக் குடிசையும்தான் இல்லை.</p><p></p><p>வீர இளைஞன் விழியிலே கனிவுடன் காட்சிதரும் இலட்சியவாதி பெருந்திரளான மக்களைப் பார்த்துக் கேட்கிறான். அவனுடைய கேள்விகள் அந்த மக்கள் மனத்திலே தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களைத் தட்டி எழுப்புகின்றன.</p><p></p><p>இதே கேள்விகள் அவர்கள் மனத்திலே ஆயிரம் முறை எழும்பின - அடங்கின! மாளிகைகளைக் காணும் போதெல்லாம் இந்தக் கேள்விகள் மனத்தைக் குடைந்தன! பசும் வயல்களிலே முற்றிக் கிடக்கும் கதிர்களை அறுவடை செய்தபோதும் பழமுதிர் சோலைகளிலே பாடுபட்டபோதும் பாதை ஓரத்தில் நின்று பட்டுடைக்காரருக்கு மரியாதை செய்தபோதும் அவர்கள் மனத்திலே இந்தக் கேள்விகள் எழுந்தன!</p><p></p><p></p>