Wkład imigrantów-planistów w proces planowania

W niniejszym badaniu przeanalizowano wkład irańskich imigrantów-planistów w planowanie urbanistyczne w Szwecji. Przywołano badania w których uznano różnorodność w zawodzie planisty za klucz do stworzenia sprawiedliwego miasta. Celem badania jest zweryfikowanie tej tezy oraz zbadanie możliwych sposobów dzięki którym imigranci-planiści w Sztokholmie mogliby przynieść korzyści swoim pracownikom. Przyjmując cechy cenionej metody planowania w „sprawiedliwym mieście nakreślono zalety i wady z jakimi borykają się irańscy planiści w swojej pracy. Analiza empiryczna opiera się na obserwacjach i indywidualnych wywiadach z 7 irańskimi planistami i 2 osobami niebędącymi Irańczykami w Sztokholmie. Wyniki badania pokazują że system planowania w Szwecji przynajmniej na poziomie lokalnym nie jest zbyt otwarty co pozwala planistom działać w bardzo różny sposób. Różnice dotyczą głównie procesu a nie wyniku. Główny wkład imigranckich planistów w zakresie wiedzy lokalnej i kulturowej dotyczy języka. Wydaje się jednak że różnorodność w zawodzie planisty w dłuższej perspektywie wpłynęła na stosunek innych planistów do mniejszości.