Wpływ połowów włokiem na największe namorzyny estuariowe i ekosystem morski

Bengalskie wybrzeże i estuaria (Sundarbans) największy ekosystem namorzynowy (obiekt światowego dziedzictwa) tworzą ogromny rezerwat fitoplanktonu stanowiący bazę dla morskiej sieci pokarmowej namorzynów z gatunkami morskimi na wyższych poziomach troficznych. Nieselektywne sieci trałowe ciągnięte po dnie oceanu wyławiają bioróżnorodność dna morskiego niszcząc podwodne siedliska gatunków bazowych. Śmiertelność ryb trałowanych zaczęła załamywać morską piramidę pokarmową zagrażając głównym konsumentom i poważniej wpływając na mieszkańców obszarów przybrzeżnych. Strefa połowowa Tajpur-Shankarpur-Digha-Petua wykazała że bogactwo bioróżnorodności jest odwrotnie proporcjonalne do odległości od brzegu co skutkuje zmniejszeniem utraty bioróżnorodności wraz ze wzrostem głębokości i odległości początkowej trałowania. Płytsze obszary szelfu kontynentalnego z największą ilością składników odżywczych w bentosie charakteryzują się wyższą śmiertelnością ryb trałowanych co wskazuje na większą utratę bioróżnorodności i odwrotnie. Ciągła śmiertelność połowów włokiem zanieczyszczenie metalami ciężkimi głębinowych pól włoków i miejsc odpoczynku w estuariach zniszczenie namorzynów w estuariach spowodowało kryzys przetrwania wszystkich gatunków wierzchołkowych brak zarodników krewetek wymieranie gatunków (Chandana Hilsa). EMP wskazuje na gorszą selektywność sieci dryftowych i minimalne ścieranie dna morskiego co chroni bioróżnorodność podwodną.