Złamania Fronto-Naso-Orbito-Ethmoidalne

Złamania szczękowo-twarzowe często wynikają z tępych urazów takich jak wypadki samochodowe napaści urazy sportowe i upadki przy czym urazy penetrujące są mniej powszechne. Spośród nich złamania nosowo-oczodołowo-sieciowe (NOE) są szczególnie złożone ze względu na zajęcie kości czołowej nosowej łzowej szczękowej i sitowej. Złamania te naruszają ścięgno przyśrodkowej części kąta oka (MCT) prowadząc do deformacji funkcjonalnych i estetycznych takich jak telecanthus enophthalmos deformacja nosa i wycieki płynu mózgowo-rdzeniowego. Markowitz i Manson sklasyfikowali złamania NOE na trzy typy w zależności od zajęcia MCT. Diagnoza jest trudna ze względu na obrzęk i uszkodzenie tkanek miękkich dlatego też cienkowarstwowa tomografia komputerowa z rekonstrukcją 3D pozostaje złotym standardem. Objawy kliniczne obejmują obrzęk podwójne widzenie wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego i zmianę odległości między kącikami oczu. Głównymi celami chirurgicznymi są przywrócenie przyczepu ścięgna MCT ochrona zawartości oczodołu i czaszki oraz odtworzenie symetrii twarzy. Większość złamań z przemieszczeniem wymaga otwartej redukcji i wewnętrznej stabilizacji często poprzez dostęp koronalny z ostrożną redukcją od stabilnych struktur czaszki do centralnych struktur twarzy.