Zmiana paradygmatu w dydaktyce

W poszukiwaniu właściwej metody często dochodzi do silnej polaryzacji między nauczaniem zorientowanym na instrukcje a nauczaniem konstruktywistycznym. W nauczaniu dyrektywnym polegającym na instruowaniu prezentowaniu i wyjaśnianiu uczniowie pełnią rolę bierną. Uczenie się jest w tym przypadku procesem głównie receptywnym. Jako przeciwieństwo form nauczania zorientowanych na instrukcje modna stała się konstruktywistyczna teoria uczenia się. Samoorganizowane uczenie się nie tylko prowadzi do tego że uczniowie przejmują aktywną rolę ale także sprzyja rozwijaniu kompetencji ponadprzedmiotowych. Uproszczone podejście „albo-albo jest jednak nieproduktywne. Instrukcja i konstrukcja nie wykluczają się wzajemnie. Zamiast tego pożądane jest kreatywne połączenie obu teorii uczenia się. W niniejszej pracy opracowano jak powinno wyglądać nauczanie zorientowane na instrukcję lub umiarkowanie konstruktywistyczne. W części empirycznej sprawdzono i porównano skuteczność uczenia się oraz trwałość obu koncepcji nauczania i uczenia się aby móc wyciągnąć wnioski dotyczące wyboru metody.